Są to substancje występujące w organizmach wszystkich zwierząt i roślin. Enzymy to białka, działające jak katalizatory, to znaczy, że są one czynnikami przyspieszającymi reakcje biochemiczne zachodzące w organizmie: bez ich obecności reakcje te nie miałyby miejsca lub zachodziłyby tak wolno, że byłyby niezauważalne. Różne rodzaje enzymów podtrzymują życie w różny sposób. Na przykład, nie do pomyślenia byłoby trawienie pokarmów bez enzymów trawiennych; nie przetrwalibyśmy bez enzymów działających jako przeciwutleniacze.
Poza tym, jako że białka złożone są z aminokwasów, różne enzymy zawierają składniki mineralne i witaminy, które współdziałają jako koenzymy. Enzymy, na przykład, umożliwiają spalanie cukru i tłuszczu w normalnej temperaturze ciała; łączą den i wodór, by wytworzyć wodę w reakcji, która w innych warunkach byłaby wybuchowa.
Każdy enzym może brać udział tylko wjednej specyficznej dla siebie reakcji chemicznej; tysiące enzymów współdziałają w harmonii, umożliwiając wszystkie fizjologiczne funkcje naszego organizmu – od trawienia po gojenie ran. Sama wątroba wytwarza ponad tysiąc różnych enzymów, ale brak tylko jednego z nich może rozerwać łańcuch reakcji biochemicznych, zaburzając równowagę. Wtedy pojawiają się uczulenia, niedobory

pokarmowe i choroby z niedoboru.
Wydzielanie enzymów w organizmie zmniejsza się z wiekiem, dlatego uzupełnianie ich jest zalecane, w szczególności u osób po czterdziestce. W sklepach ze zdrową żywnością można kupić wiele różnych preparatów uzupełniających braki enzymów trawiennych, przy czym zawierają one enzymy pochodzenia zarówno zwierzęcego, jak roślinnego. Niektóre preparaty uzupełniające, jak np. chlorowodorek betainy, pomagają ludziom z niskim poziomem kwasu żołądkowego, inne, takie jak papaina i bromelaina, rozkładają białko; pankreatyna w tabletkach zawiera różne enzymy, rozkładające białko, skrobię i tłuszcze, co zapewnia pełniejsze działanie preparatu.

W niewydolności wątroby z niedostatecznym wytwarzaniem żółci, w stanach zapalnych miąższu wątroby, żółtaczce mechanicznej (icterus obstructivus), pomocniczo w zapaleniu wątroby z żółtaczką (icterohepatitis), a nawet w żółtaczce hemolitycznej wrodzonej (icterus haemolyticus congenitus). Drugą grupę schorzeń stanowią: stany zapalne dróg żółciowych (cholangitis), pęcherzyka żółciowego (cholecystitis), zastój żółci (cholestasis) oraz kamica żółciowa (cholelithiasis), zarówno pęcherzyka żółciowego, jak i przewodu żółciowego wspólnego. Trzecia grupa schorzeń obejmuje: nieżyt żołądka z upośledzeniem wytwarzania soku trawiennego, osłabienie perystaltyki jelit, skłonność do zaparć, wzdęć, zwłaszcza u osób starszych.

Przeciwwskazania. Ciężkie uszkodzenia i marskość wątroby, stan ropny pęcherzyka żółciowego, niedrożność dróg żółciowych.

Występowanie. Indonezja, głównie wyspa Jawa, tamże uprawiana; pokrewny gatunek — Curcuma longa — występuje w płdn. Azji, w Chinach, Indiach.
Surowiec. Kłącze kurkumy jawajskiej (kłącze ostryżu) — Rhizoma Curcumae (Temoe — lawak).
Główne związki. Pochodne dwuferuloilometanu do 2% (kurkumina, p-hydroksycynamoiloferuloilometan), olejek eteryczny 7—11% (m.in. do 85% L-cykloizoprenomyrcenu, 5% p-toliłometylokarbinolu). W gatunku pokrewnym — Curcuma longa — występuje do 4% pochodnych dwuferuloilometanu, lecz jeden ze związków (p,p’-dwu-hydroksydwucynamoilometan) hamuje przepływ żółci, zmniejszając tym samym wartość leczniczą surowca, który zawiera tylko 3—5% olejku eterycznego.
Działanie. Cholereticum, spasmolyticum, antisepticum, stomachicum.
Wyciągi alkoholowe z kurkumy działają żółciotwórczo (cholereticum), pobudzają czynność wątroby i zwiększają wytwarzanie kwasów żółciowych, w tym również kwasu chenodezo-ksycholowego, uznanego za najbardziej skuteczny naturalny związek w zwalczaniu kamicy żółciowej o charakterze cholesterolowym. W wyciągach tych znajduje się p. tolilometylokarbinol o silnym działaniu żółciotwórczym oraz kurkumina i produkt jej rozkładu — kw. ferulowy, działające żółciopędnie (cholagogum). Związki te mogą zmienić strukturę kamieni żółciowych i spowodować ich solubilizację, działają one również przeciwskurczowo, zmniejszają napięcie mięśni gładkich w obrębie dróg żółciowych, przywracają naturalną kurczliwość pęcherzyka żółciowego, przeciwdziałają zastojowi żółci i umożliwiają jej szybszy przepływ. Ważne znaczenie ma działanie bakteriobójcze omawianych związków na niektóre drobnoustroje wywołujące zakażenia przewodu pokarmowego (np. Salmonella typhi) i dróg żółciowych (np. Staphylococcus aureus). Ogólnie kłącza kurkumy wykazują właściwości przeciwzapalne. Przyjmowane doustnie wyciągi pobudzają również wytwarzanie soku żołądkowego i śluzu. zwiększają łaknienie i ułatwiają trawienie (stomachicum i carminativum); w dawkach leczniczych nie wywołują szkodliwych działań ubocznych.

Sebiprox – szampon, który chroni przed łupie­żem oraz pozwala błys­kawicznie pozbyć się problemu. Odżywia
i regeneruje włosy, reguluje pH skóry. Zapewnia połysk i zdrowy wygląd. Cena-ok.27zł


Zwany metodą Ogino-Knausa, w świecie nie jest uznawa­ny za metodę antykoncepcyjną, w Polsce przeciwnie. -* Na czym polega: na unikaniu zbliżenia w okresie płodności. Plemniki obecne w drogach rodnych kobiety są zdolne do zapłodnienia przez 1-2 dni. Powstrzymanie się od współżycia między 11. a 16. dniem, przy cyklu 28-dniowym, zmniejsza ryzyko niechcianej ciąży. -» Jak się przygotować: przez 6 miesięcy należy prowa­dzić dokładne obserwacje, aby ustalić, ile dni trwał cykl najkrótszy oraz najdłuższy.
Interpretacja wyników: pierwszy dzień płodności wyznacza się, odejmując od najkrótszego cyklu 18 dni. U kobiet z krótszym cyklem lub dłuższym okresem krwawienia dzień ten może wypadać w trakcie mie­siączki. Ostatni dzień płodny oblicza się, odejmując od najdłuższego cyklu 11 dni. To początek okresu niepłod­ności poowulacyjnej. Jeżeli miesiączki wypadają np. co 25-32 dni, to wstrzemięźliwość trzeba zachować między 9. a 20. dniem cyklu. Przy cyklach trwających 23-34 dni nie należy współżyć od 5. do 23. dnia. -> Wady: metodajestbardzo zawodna. Termin owulacji może się łatwo przesunąć – tylko 20 proc. pań miesiącz­kuje regularnie. Po porodzie i poronieniu kalendarza nie można stosować przez 8-10 miesięcy, ponieważ organizm kobiety na nowo ustala standardy hormonal­ne, w tym czas owulacji Nie nadaje się dla dziewcząt i kobiet w okresie menopauzy. Wskaźnik Pearla: 14-50.

Okres płodnośd kobiety obejmuje przeciętnie czas od 15. do 45.-50. roku życia. Zdolność do posiadania potomstwa w okresie dojrzewania jest stosunkowo ni­ska, z wiekiem wzrasta wyraźnie, osiągając maksimum pomiędzy 20. a 30. rokiem życia. Po 35. roku stopniowo się obniża, uzyskując wartość zerową ok. 50. roku życia. Wśród kobiet niestosujących żadnych metod antykon­cepcyjnych średni wiek ostatniego porodu przypada na 40. rok życia.


  • Tagi